پنجشنبه 15 اسفند 1392     یازار :  kölgə siz
+0
در این بازی افراد به دو گروه مساوی یار كشی كرده و با روشی خاص) در همه بازیهای بومی و محلی قرعه را بصورت "یاش - قوری" انجام می دادند . بدین صورت كه سنگ كوچك تختی را پیدا كرده یك طرف آن را با تُف كردن خیس كرده و به هوا پرتاب می كردند و قبل از پرتاب هر گروه یك طرف سنگ را انتخاب می كردند كه یاش به معنی خیس و قوری به معنی خشك بود . این عمل همان شیر و خط امروزی است كه با سكّه انجام می شود( قرعه كشی كرده و كار را آغاز می نمودند . وسایل بازی عبارت بود از یك لِس )چوب دستی( برای هر نفر و یك قطه چوب 20 الی 25 سانتی متری كه دو سر آن را با زاویه 45 درجه برش داده بودند و به آن چیلینگ میگفتند و یك آغاج یعنی چوب دستی كوتاهی كه 70 الی 80 سانتی متر بود . بازیكنان در زمین چمن وسیعی قرار گرفته و چاله ای را به عمق 5 سانتی متر و طول تقریبی 20 سانتی متر در نقطه ای كنده )به این چاله هاوا می گفتند( و چلینگ را بطور متقاطع روی چاله قرار می دادند . یكی از بازیكنان چیره دست گروه اول پشت چاله قرار می گرفت و همه بازیكنان گروه دوم لِس به دست از فاصله 20 الی 30 متری به بعد پشت خطی كه با توافق تعیین و كشیده شده بود در چمنزار پراكنده می شدند . بازیكن آغاز كننده بازی سر آغاج را داخل چاله و پشت چیلینگ قرار داده و با فشار زیاد چیلینگ را بطرف بازیكنان مقابل پرتاب می كرد و آنها می بایست با چوب دستی خود چیلینگ را در هوا می زدند . اگر چیلینگ زده می شد گروه اول بازی را باخته و جاها عوض می شد و در غیر اینصورت بازیكن پرتاب كننده آغاج را بطور متقاطع روی چاله بازی قرار می داد و یكی از بازیكنان مقابل باید چیلینگ را بطرف آقاج پرتاب می كرد و اگر آغاج مورد اصابت چیلینگ قرار می گرفت بازهم بازی تمام شده و جای گروهها عوض می شد ، در غیر این صورت بازیكن آغاز گر با آغاج برسر چیلینگ كه بطور اوریب برش شده بود و با زمین فاصله داشت می زد )اگر این فرد دقت نمی كرد و چوب دستی بجای چیلینگ به زمین می خورد گروه سوخته و جاها عوض می شد( و چیلینگ مقداری از زمین بلند می شد و او با آغاج خود محكم چیلینگ را می زد و سه بار این عمل تكرار می شد. هر قدر این فرد چیلینگ را از محل چاله پرتاب اولیه )هاوا( دورتر می كرد به نفع گروه او بود زیرا پس از سومین ضربه ای كه به چیلینگ می زد فاصله چیلینگ تا چاله را با آغاج اندازه می گرفت )در این بازی هر 10 آغاج را یك " اُكیز" می گفتند و در ابتدای بازی دو گروه سر تعداد اُكیز برای تعیین برنده بازی توافق می كردند.( و اگر تعداد شمارش شده به عدد مورد توافق دو تیم می رسید ، گروه برنده شناخته می شد و اگر در دور اول به عدد مورد نظر نمی رسیدند همچنان بازی ادامه پیدا می كرد و باز چنانچه در دورهای بعدی چیلینگ در هوا زده می شد ، گروه پرتاب كننده می سوخت و جاها عوض می شد . زمانیكه هر یك از دو گروه بازی را می برد اعضای آن گروه از محل پرتاب چلینگ تا خط مقابل بطور رفت و برگشت بر پشت گروه بازنده سوار شده و از این كول سواری لذت می بردند ....
آچار سؤزلر : آذربایجان,